|
وقتی زخم خنجر دوست بهترین لباس من بود ...
در اين دياري كه هيچ كس حرمت اشك ها را نمي داند خسته ام خسته در اين دياري كه هيچ كس رنگ نگاه را نمي شناسد چه جاي نظاره كردن است ؟ در اين غروب عقيم كه به هيچ طلوعش اميد نيست چه جاي انتظار است ؟
|+| نوشته شده توسط زهــــــــــرا در و ساعت  |
درباره وبلاگ
 تقدیم به تمام کسانیکه یه روزی دلشون شکست و هرگز زخم دلشان مرحمی نداشت .....
*** تقدیم به زهرا جون : نشستم گریه کردم … واسه دل خودم … واسه دل تو … واسه غصه ی پاییز … واسه تنهایی میخک توی دفتر شعرم … واسه سربلندی کاج تو زمستون … واسه پروانه که سوخت … واسه شمعی که آب شد تا از قطره هاش یاد بگیرند که سوختن یک طرفه هم میتونه باشه ... از طرف بی نشون ... پشتیبانی
 |
